Bir çocuk olmak geldi aklıma köyümün resimlerinde gezerken.. Düşünüverdim şu afacını birden.. Ne kadar da yaşlı hissediyordum oysa ben.. Yaş mı? Gören genç der bedene kanıp. Oysa ya ruh?

Çocukken hep şaşardım neden insanlar bu kadar ciddi ve sıkıcı olmak zorunda diye, neden insanlar bu denli ciddiye alırlar herşeyi yada ciddi davranma gereği hissederler.. Her an büyüdükçe her gün geçtikçe, haftalar birleşip ayları oluşturup biraz daha yaşlandırınca yada tecrübe kazandırınca hayat bana anladım ki büyükler de istemiyorlar ciddi olmayı. Hatta şu afacan gibi hoplayıvermek, zıplayıvermek istiyorlar oradan oraya.. Kimisi seksek oynamak istiyor kimisi saklambaç.. Tüm gün terleyip eve gelip su şişesini dayayıvermek istiyorlar ağızlarına ve sonra anneleri onları paylayıp ya banyoya sokmalarını yada toz toprak içinde kalmış elbiselerini derhal çıkarmalarını buyuruyorlar..

Ya şimdi ne yapıyor o büyükler? Yaşamak için çalışıyor çabalıyorlar. Çocuklara benzeyen tek yanları ise doyumsuzluk. Tam olarak çocuklara benziyor bu yönleri, çünkü kötü bir niyetleri yok. Hep daha iyisini daha iyisini istiyorlar. Hep daha iyisi olsun diye çalışıp çabalayıp duruyorlar ve sonra bakıyorlar ki günler ayları, aylar yılları yıllarsa ömrü kovalamış ve tüketmiş.. Pek savaşacak güçleri de kalmamış hayata harcadıklarından geriye.. Sonra yaşlılık başlıyor. ikinci çocukluk..

Yaşlıları gözlemliyorum da kıskanıyorum çoğu zaman. Oysa bir çok sağlık problemleri var ama yinede yetişkin görünümlü çocuk olabiliyorlar.. Sorarım sizlere. En son ne zaman saklambaç oynadınız? Seksek zıpladınız? Bırakın bunları bir çoğunuzun spor yapmaya bile vakti yok. Aslında bundan da nefret ediyorum.Vakit yok! koca bir yalan gibi geliyor boş zamanlarımda oysa hayatın içinde bir hengameye kaptırınca geçip gidiveriyor zaman.. geriye ise pestili çıkmış yorgun bir beden ve dinlenme çabası..

Kimi zaman yaramazlık yapıp eş dost ziyaret edilip eski günler yad edilir önce hüzün sonra mutluluk paylaşılır.. Her ayrılışta hep ama hep dünler özlenir.. Oysa dünleri yaşarkan günler yeterince değerli gelmezler.. Şu gün şu an şu dakika dahi öylesine geçen bir zaman benim için.. Kim bilir yıllar sonra bunları okuduğumda neler düşüneceğim neler..

Uzun lafın kısası, yeniden bir afacan olmak istiyorum. Ufek tefek, şeker şirin birşey. İş yerine gidip patronculuk oynamak, sokakta su satıp parası ile meşrubat almak, aşşa mahaleye gidip hayalet öyküleri dinlemek anlatmak istiyorum..

Gün dün olmadan bugünü yarın gibi yaşamalı..